Als 75-jarige heb ik mijn social media accounts opgezegd. Ik ben de ‘vuilspuiterij’ en ‘oppervlakkigheid’ zat. Zelfs mijn zakelijk account als ondernemerscoach op LinkedIn ben ik gestopt. Ik heb als het ware een digitaal zelfmoord op deze platforms gepleegd en kies voortaan voor meer persoonlijk contact.
Als ondernemerscoach heb ik vanaf het begin van de social media persoonlijke profielen aangemaakt bij verschillende platforms. Deels om te ervaren hoe dit werkt en deels om op deze platforms zichtbaar te zijn. De documentaire ‘The Social Dilemma’, waarin de technische experts over hun eigen creaties zelf aan de bel trekken, maakte bij mij in 2020 wel indruk. Ook de vele publicaties daarna met daarin de toegenomen gebruikersaantallen en de hoeveelheid tijd die men elke dag aan social media besteed (in 2025 al zo’n 2 uur per dag), zette mij aan het denken. De toename van zelfdoding onder jongeren, omdat zij o.a. te weinig likes krijgen, brengen het persoonlijk leed wat social media met hun onderliggend verdienmodel kan veroorzaken, nog meer naar voren. En dan heb ik het nog niet eens over de toegenomen polarisatie met nepnieuws als voedingsbodem. Alles bij elkaar een steeds groter wordende gifbeker.
Twee jaar geleden ben ik gestopt met Facebook. Mijn 1.000 contacten hebben het niet eens gemerkt. In de berichten overtroefde men op Facebook elkaar in een soort ratrace op allerlei activiteiten. Ik zag het nut van deze uitdijende informatie niet meer zitten. Ik kwam er achter dat afmelden ‘technisch’ lastiger is als aanmelden. Ik vroeg mij bij het afmelden op Facebook wel af hoe ik voortaan zou weten wat mijn familieleden, die hierop uitbundig actief zijn, aan activiteiten ondernemen. In met name mijn persoonlijke contacten met derden wordt mij deze info (ongewild) uitvoerig aangereikt. Op zich grappig hoe dit soort informatie dan toch ‘rondzingt’.
Een jaar geleden ben ik gestopt met X, voorheen Twitter. De zakelijke informatie, samengevat in 140 tekens, die ik jaren achter elkaar kon verspreiden, werd door het algoritme ingehaald met nepnieuws en ‘vuilspuiterij’ van o.a. Musk zelf. Dit stopzetten viel bij mijn volgers niet op. Prima.Maar nu ben ik ook gestopt met LinkedIn: voor de zakelijke wereld een veelgebruikt platform. Zakelijke contacten konden snel gelegd worden. Ik maakte gebruik van ‘wie kent wie’. Een mooie digitale telefoonklapper. We wisselden zakelijke ontwikkelingen met elkaar uit. Maar ook hier is er de laatste jaren een soort klimaatvervuiling ontstaan. Persoonlijke foto’s van poserende ‘modellen’, die hun zakelijke producten en diensten aankaarten, krijgen ‘likes’ die dan in mijn inbox terecht komen. Wat moet ik daarmee? Het stoppen met LinkedIn voelt bij mij als een ‘digitale zelfmoord’, die overigens door mijn volgers (op het hoogtepunt ruim 5.000 directe contacten, die ik de laatste jaren zelf afgebouwd heb) meteen opgemerkt werd. Bij mijn collega’s kwam de vraag binnen “wat er met Frans gebeurd was”. Het antwoord: “hij wil persoonlijk contact.”
Voor mij is er nu het nodige veranderd. Ik kijk niet meer telkens op mijn telefoon of iemand een berichtje geplaatst heeft. (Nu valt het mij pas goed op hoeveel mensen dit doen.) Ik heb veel meer tijd gekregen voor de contacten die er toe doen. Er ontstaat ‘kwaliteit’ in mijn overgebleven contacten. Ik kies bewuster in het gebruik van een communicatiekanaal: telefoon, persoonlijk gesprek, persoonlijke mail. Door deze ‘gerichtheid’ is de uitwisseling van informatie effectiever. Alhoewel de jeugd steeds meer moeite heeft met het bellen van iemand in plaats van het veelvuldig ‘appen’, levert het contact veel betere afstemmingen op.
Door de ontwikkelingen van Artificial Intelligence formuleert men tegenwoordig op de telefoon een prompt (tekstuele input) om ChatGPT allerlei oplossingen te vragen. Of die oplossingen allemaal even goed zijn, heb ik het nu niet over. Maar aanvullend op die oplossingen biedt een persoonlijk contact een combinatie van aanvullende informatie en met name gevoelens. Hiermee bouw ik nu relaties op met een dieper wederzijds begrip. Dat voelt goed!
Wat nog steeds niet goed voelt, zijn de vele digitale platforms die je verplichten daarin mee te doen: digitaal bankkieren: scheelt personeel en dus kosten; digitaal afspraken maken in de gezondheidszorg: scheelt personeel en dus kosten; digitaal brieven ontvangen via DigiD: kost mij veel handelingen, maar scheelt personeel bij de aangever en dus kosten. Het maakt het allemaal wel onpersoonlijker.
Ik kies daarom steeds meer voor een gezellige persoonlijk gesprek aan tafel met een bakske koffie. Zouden meer mensen moeten doen.
